Faneca Brava

2005-09-26T00:10:00.000+01:00

Ola! Benvid@s á edición dixital de Faneca Brava, ese peixe rebuldeiro que leva dende o mes de maio tentando facerse cun lugar privilexiado nas rúas de Compostela. Despois dun verán de relax, a fanequiña bule de novo e, claro, non lle abonda con ser só de papel e quixo navegar tamén por estas páxinas. Aquí poderedes atopar todos os contidos da revista e algúns agasallos extra. Na barra lateral da páxina tedes unha morea Tesouros Afundidos, todo o que a Faneca deu de si ata o de agora. Hai ademais unha boa ración de Peixe Fresco, con todo que se coce na rabiosa actualidade dos fondos mariños, e unha Lonxa, na que poderedes dar á vosa vestimenta un toque a mar de fanequeiro. Boa singradura!
Por certo! Todo tipo de dúbidas sobre o estado do mar, os prezos do peixe, as vedas ou as mareas... solucionarémolas con moito gusto en fanekabrava@gmail.com

Segundo número

2005-06-25T20:16:00.000+01:00

Con inxeccións espóradicas de felicidade inducidas por un consumismo frenético derivado da "grande aceptación" do primeiro número de Faneca Brava, tedes entre as vosas mans (que tremen por aloumiñar tan docemente un produto de tanta calidade) unha nova tirada do que nun tempo medianamente prudencial acabará por converterse no referente cultural da área de Compostela. Ou, no seu defecto, un produto residual duns enfermizos estudantes de xornalismo que non teñen outras ocupacións que percorrer as rúas da cidade en busca de publicidade para sacar adiante esta publicación (e neste momento é cando pedimos, con pingas de sarcasmo ironizante, axudas para o futuro).
Chegan xa os exames finais e con eles os agobios, os nervios e os cabezazos contra a parede que se xuntan nunha simbiose que nalgúns casos remata en esquizofrenia aguda. A abafante vida do universitario medio da USC. Pero paseniño todo sae adiante. E se por algún elemento causal producido, sen dúbida, por un profesor cabrón que che ten manía e que lle vai a vida en suspenderte, sempre quedarán os meses de verán.
E se non tes motivación e cres que a túa vida é gris, pensa que despois deses longos días de xullo, agosto e setembro a revista coa que entablaches o maior amor que o universo lembra entre un ser humano e unhas follas grapadas, Faneca Brava, volverá cun novo curso.
Un ano máis vellos, si, pero con máis experiencia e con ánimos renovados de cara a un maratón de búsqueda publicitaria (de novo o guiño subliminal a axudas que poidan vir) e de narrar o que sucede no mundo, o que pasa ou simplemente plasmar nunhas liñas as nosas inquedanzas e vivencias.
Despedímonos amigos, pero solo ata outubro, porque os que compoñemos Faneca Brava, mal que vos pese, temos aínda moitas cousas que contarvos.
Sorte nos exames e bo verán!

Monti Castiñeiras: "A cultura sen reivindicación está coxa"

2005-06-25T20:13:00.000+01:00

En Santiago a arte agroma ata no verdello que vai deixando a chuvia na pedra. Comezou a observar o mundo dende un quiosco. Os seus pais vendían xornais. Alí lle ofreceron o seu primeiro papel como actor. Nin el mesmo sospeitaba que ese ía ser o seu oficio. Comezou a estudar Filoloxía Inglesa pero "ese ano só saquei unha materia". Foi entón cando se integrou naquel grupo de teatro porque lles faltaba un actor.

A televisión deulle a fama, fixo da súa unha cara familiar. Quizais tamén lle permitíu sobrevivir no tumultuoso e inestable mundo da interpretación, "ti xa presupós que traballar en televisión che dá unha supervivencia económica; se estivera moi ben pagada puidera ser, pero en Galicia temos un contexto diferente ao resto de España, porque aquí as cousas non están igual de pagadas que fóra".
Mirándoo ben puidérase pensar que quizais o seu aspecto foi a chave que lle abriu as portas no mundo da interpretación. "En principio hai papeis para todos, pero para as caras bonitas creo que hai máis. Eu cheguei a estar un pouco farto dos papeis que me ofrecían, non pola cara bonita, pero tes unha imaxe, unha pinta. Se tes cara de médico, como din eles, danche máis papeis de médico".
Sería longo facer un repaso ao seu currículo. Unha pregunta, que persoaxe, que traballo lle produciu máis satisfaccións, "un é Alexandre de 'O lápis do carpinteiro', porque era moi distinto a todo o que fixera. Pero tamén estou (ler máis)

Cando sexa maior...

2005-06-25T20:11:00.000+01:00

Cando somos uns meniños soñamos con viaxar lonxe, fuxir da nosa casa e coñecer sitios novos, sen medo a perder as cousas que queremos, a nosa boneca escarranchada, aquel camión ao que xa lle faltan un par de rodas, así como esa manta cun cervo que temos dende que éramos pequeniños. Só xente boa cos brazos abertos nos recibe no noso vagar por un mundo alleo ás preocupacións, alleo á búsqueda dunha codia de pan e das "comodidades", ¿que importaba todo iso? Nós queríamos correr a fartar e vivir as nosas ilusións. Máis lógo, a medida que imos crecendo, facémonos in-conscientes aínda que nós deamos en denominalo sen o prefixo. ¿Por que? Esquecemos todo aquilo que facía que nos erguesemos ledos pola mañá, chimpando da cama na procura dun novo día de emocións. E in-conscientes do que realmente nos importaba, engaiolamos a nosa liberdade en pos dun aburguesamento do noso espírito que xa non é branco coma onte, senón que está cuberto dunha fumareda grisacea que nos impide vernos a nós mesmos con claridade. Xa non somos quen de viaxar, agora que podemos, xa hai demasiadas cousas que nos atan. (ler máis)

Cibervoluntari@s

2005-06-25T20:10:00.000+01:00

¿Nunca quixeches ser voluntario e non puideches por falta de tempo? ¿Non podías desprazarte ao lugar que querías? ¿Ou é que non tes un horario libre fixo para facelo? Pois a rede ofrécenos unha alternativa, o cibervoluntario. Son persoas coma ti e coma min, que se adican a axudar a outras persoas dende un ordenador. As vantaxes son moitas: poder facelo onde queiras e cando queiras, a axuda é inmediata e o máis importante, elimina as barreiras xeográficas. Así podemos axudar a persoas ás que antes non chegábamos.
Este tipo de voluntarios céntrase sobre todo na tecnoloxía. Aínda que hai moitas formas de axudar: impartir clases por Internet, asesorar en materia legal ou laboral, ou simplemente falar e aconsellar a quen o precise.(ler máis)

Dende o cardado até a gomina

2005-06-25T20:07:00.000+01:00

Foi na década dos 80 cando ventos coma de invernía trouxeron os polvos brancos da heroína a Galicia alzando en prestixio e en nómina a familias enteiras. Coma sempre hai algún dano colateral, outras moitas padecían a agonía duns fillos consumidos e solapados por unha mortal dependencia da que non coñecían máis ca un éxtase etéreo.

Cabelos coma crins, pantalóns pitillo, colares, xeringas, Secretos e Mecanos. Dende os nefastos dominios das gafas do "Un, dos, tres", a heroína comeza a súa crónica. A música vai pelexar contra a decadencia do vinilo, os espellos contra os tupés e a autoestima contra esta droga que foi comidilla e banco de proba cos mozos galegos. O tabaco e máis o Scotch whisky xa non eran rentables e había que buscar un novo penso para cebar a inocencia e a inquedanza da mocidade do país. Simplemente era meterse nun laboratorio e saír del con calquera substancia que flipase a un colectivo descocado, desenfrenado e desnortado. Et voilá, chegou e venceu. (ler máis)

Jorge Dréxler: "Gañei un lugar no corazón de moitas persoas que escoitaron o meu eu"

2005-06-25T20:04:00.000+01:00

Sae ao escenario co sorriso nervioso, como se fose a primeira vez e agradece os aplausos como se nunca experimentara esa sensación de ser o centro de atención. Hai uns anos curaríate dunha gripe ou vacinaríate, agora percorre medio mundo cunha guitarra e as súas letras ás costas. Hai quen di que segue a curar, pero doutro xeito. É Jorge Drexler, Jorge, sen máis. Un uruguaio de Montevideo que descubriu que se pode arriscar e vivir da música necesitando só dúas cousas: " mi guitarra y vos".

Xa que ía ir ao concerto...¿por que non facerlle unha entrevista? ¡Ei rapaza! Que acaba de gañar un Óscar, que non é o veciño do terceiro. Meu irmán sempre tan realista. Por intentalo non perdía nada. Un e-mail, unha chamada de teléfono... e ao final... tiña entrevista. Pola mañá... mellor á tarde, en persoa... por teléfono.... Ao final sería unha rolda de prensa no Palacio de Congresos para todos os medios. Cheguei alí máis desubicada ca un polbo nun garaxe e sen pase de prensa. Entrei mentres ensaiaban, ían mal de tempo así que un par de preguntas cada un e nada máis. Só éramos dous. Pero ese (ler máis)

Arde Porto

2005-06-25T20:01:00.000+01:00

Remata o curso universitario en Portugal. Centos, milleiros de estudantes chegados de todos os recunchos do país ateigan as rúas do Porto. Festa, cores e homenaxe aos graduados nunha semana na que a cidade portuguesa fica paralizada diante de interminables desfiles: é aQueima das Fitas
Xente, xente, xente
O rabaño, cun itinerario marcado por un asfalto de por veces invisible, cantaba consignas de forma un tanto repetitiva e mecánica. E eses brazos articulados oxidábanse baixo un sol confundido. Confundido porque chegou a conclusión (despois dunha primeira lectura simplista e liñal) de que a concentración era no fondo inútil. E era el, por máis que queiran desmentilo os que estaban a pé de rúa, o único que podía observar a distribución homoxénea de tal cantidade de estudantes alcolizados polas avenidas do Porto.
E quentaba máis que nunca para ver se podía dispersar á multitude e intentar observar de novo o debuxo das calexas da cidade un día calquera. E eu, mentras, esperando o momento exacto para non mesturarme e perderme. Porque estou seguro de que se entraba (con paso firme ou dubitativo) acabaría engulido pola dinámica circular da cervexa e do fume dos pitos. Para sempre, por moitos libros que lera despois baixo un sol que aínda, e a pesares de pasar un tempo prudencial, seguiría confundido.
Xente, xente, xente. (ler máis)

Do “flower power” ao “hippie fashion”

2005-06-25T19:54:00.000+01:00

En 1965 acuñouse o termo "hippy" para referirse á reunión de bohemios e beatnicks (consumidores de drogas para "espertar os sentidos", que tiñan como libro de cabeceira "On the road", de Kerouac)
A mediados dos 60, a oposición á cultura de consumo, as mobilizacións en contra da guerra do Vietnam en EEUU desembocaron nunha nova filosofía de vida. Os hippies escandalizaron á sociedade do seu tempo: roupas frouxas, guedellas, LSD, marihuana e amor libre.(ler máis)

Xogando con Deus

2005-06-25T19:50:00.000+01:00

Un domingo na vida dun cura futbolista
Maradona xogaba con Deus, pero coa súa man. Un grupo de fanequeiros atopamos un home que xoga con Deus. Don José, un mozo da Lanzada que combina a súa labor de crego na parroquia de Meaño coa de extremo esquerdo nun equipo de segunda rexional, a S.D. Noalla, clube que tamén preside. Neste momento de saturación informativa sobre as elites da igrexa, Don José ofrecenos a cara máis humana dunha igrexa da "que todo mundo fala, pero poucos coñecen a fondo". Faneca Brava, pasou un domingo con el para ver como é a vida dun párroco de 28 anos no día do Señor.

Unha mañá agotadora.
9:30h: Mañá dun soleado domingo do mes de Maio, sona o despertador de Josetxo, como o chaman os amigos. O domingo é o día de máis traballo, pois pola mañá ten que ir dar a misa e lógo pola tarde é hora de disputar o partido de liga. Mentres almorza hai tempo para ver os resultados de Alonso nos adestramentos previos á carreira de Fórmula 1.
11:00h: Josetxo colle o seu Seat Toledo e en dez minutos xa chega á cafetería que está ao lado da igrexa parroquial. O café ten tempo a arrefriar pois cada veciño para a conversar co seu párroco, "o trato coa xente é o máis gratificante, unha das nosas prioridades é o trato cos fregueses, estamos á súa (ler máis)

Recomendación literaria

2005-06-25T19:46:00.000+01:00

Deseo de ser piel roja, de Miguel Morey

Na azotea do tellado aquel está Henry T. Leva horas alí apostado, sen moverse, con toda a calor do sol a darlle na testa. Súanlle as mans ao contacto coa superficie dura da escopeta. Abaixo, na rúa, a xente pasea, fala, ri noutra realidade. Henry sábese só.
De súpeto levántase e apunta cara a abaixo. Apreta o gatillo coa man suorosa. Dispara. Unha, dúas, tres veces... A xente de abaixo comeza a gritar. Xiran caóticos, corren, tapan os ollos coas mans. E por un momento ti, que o observas dende hai tempo de un recuncho imaxinario da azotea, desexas ser el. Queres ser ti quen (ler máis)

Na horta da ledicia...

2005-06-25T19:42:00.000+01:00

Con Xavier Vaz

Alguén que se define coma un "maníaco", que prefire "vivir nunha tenda de campaña", que nos vai liberar das frituras da cafetería cunha receita de comida china e que se cartea cun escocés para saber como vai a vide que prantou hai anos na casa na que vivía, non pode pasar desapercibido, e así é. Chámase Xavier Vaz, foi xornalista, reporteiro de guerra e agora profesor na Facultade de Ciencias da Comunicación de Santiago, o traballo máis relaxado e seguro que desenvolveu ata o de agora.
"Eu non podo vivir sen unha horta, son un maníaco, primeiro pola miña educación, son un home de campo, ensináronme a cultivar berzas, patacas, tomates... todo tipo de verduras." E falando de tomates estes son o produto predilecto da súa horta, pranta ata catorce especies distintas. Os últimos "merqueinos pola Internet (ler máis)

Faneca literaria

2005-06-25T19:36:00.000+01:00

David contra Goliat, de Rosa Aneiros

Faneca brava, faneca brava... ¿onde se veu iso? Ata hai dous anos non souben a que lle chamabades tal. Alguén botou algo de luz: "si, muller, eses peixes que andan abaixo da area e cando os pisas doen quenindiós". Claro, aí falaches, os escarapotes. As fanecas, bravas ou non, son fanecas. Os escarapotes son escarapotes. Uns cómense, os outros non. Uns non doen, outros adoecen. Uns limpámolos e á tixola, outros zorregámolos dos tramallos ao mar porque son todo espiña. Aí os galegos, que comemos todo canto hai, amosamos a nosa alta intelixencia gastronómica: para chuchar espiñas xa están os gatos. E os escarapotes, feos como abismos, pasaron ao reino diminuto do animalario sen proveito culinario. Vin o becho en cuestión dúas veces, as dúas esgazado nas redes e con aspecto de réptil do pleistoceno. Nas dúas ocasións volvino xa morto ao mar para único deleite das gaivotas. Por sorte, o azar nunca me fixo, polo de agora, sentilo. Durante moitos veráns, o pesadelo non foi a picada do escarapote senón ter que ir á caseta (ler máis)

O diario da faneca

2005-06-25T19:35:00.000+01:00

¡¡Yuhuuuuuuuuuu!! Pequenas lapas hemorroidicas e ourizos espiñosos varios.
¡¡Atención, atención!! criaturas do inframundo acuático, que comeza a función:
Chipiróns en escabeche en colaboración con ollomois production presentinggggg: a inquedante, a extravagante e en ocasións ata irritante… A guerra das dorsais, unha espumosa aventura oceánica-sideral. Despois do grande éxito recaudado por Entre marisqueiras anda o xogo e Con escamas e ao tolo o "Marajota Pictures Studios" deléitanos, esta vez, cunha completísima saga fanequil repleta de traizón, vinganza esalitrosidades varias, na que o piche e a viruxe mareira son dous dosprincipias protagonistas. Con humorísticos cameos de celebridades da industria do Hiperxel como Rodolfo Langostino, as varitas de merluza ou as mismísimas ancas de rá de Raponchi bailando a (ler máis)

O curruncho de Bea

2005-06-25T19:29:00.000+01:00

A "Solas" con Benito Zambrano

Habana: capital de Cuba e unha das cidades máis fermosas do mundo. Blues: tipo de música adicada ás persoas inconformistas. Habana Blues: último filme de Benito Zambrano. Deixamos o mundo da meteoroloxía neste número e pasamos ao mundo do cinema da man deste director que rompeu moldes.
Poderíamos definilo como unha persoa pouco coñecida pero que a gran maioría das persoas viu os seus traballos. O máis coñecido ata agora é Solas. Para este último traballo chegoulle a inspiración estando en Cuba rodeado de boas mulleres e dun tempo cálido. Chegou ileso para presentar Habana Blues pero saíu cunha dentada fanequeira, era a primeira vez que lle pasaba. Para todo hai unha primeira vez e non ía ser menos para unha entrevista de Faneca Brava.(ler máis)

Xa está na rúa a primeira Faneca

2005-05-28T02:49:00.000+01:00

Nese relativismo moral orfo, nese movemento circuncéntrico da culler dun café con leite clariño na cafetería de Suso, unha faneca debullábase no ambiente. E nas bocanoites de Compostela, con estatutos, sinaturas e subvencións, ese peixe perfilouse un chisco bravo. Entre dentes afiados, berros, bágoas, enfados,miradas perdidas e, sobre todo, sorrisos, a revista, mal que ben, ía saíndo adiante.
Faneca Brava, porque si. Sen razón aparente. Collímolo por ser rechamante quizais. Ou ao mellor por ser o primeiro que se nos ocurriu. O día da elección queriamos ir cear, e de seguro que o aplauso foi unánime ao escoitar calquera nome, por insulso que fose, para lanzar a acta o máis lonxe posible e, entre apertas e apretóns de mans felicitándonos mutuamente por tal exercicio de intelectualidade, encher a nosa boca de patacas fritidas e costeleta de porco n’O Cesto.
Somos esvaradizos e pícanos a curiosidade - como pensarán as fanecas bravas cando asoma un pé polo areal da praia - e con esta revista tentaremos encher un oco comercial que cremos baleiro bla bla bla pero…¿Para que mentir? Queremos escribir e divertinos. E o que tendes nas mans é froito da nosa suor, dos berros, bágoas e sorrisos. É froito das xuntanzas á 1.30 na Aula 2 e dos atardeceres infindos.
Aquí estamos. Somos Faneca Brava.

Miguel de Lira: "Hai que botalos, e sobran motivos"

2005-05-27T17:11:00.000+01:00

Miguel de Lira foi o actor que encarnou, no seu día, ao arquicoñecido Currás de Mareas Vivas. Miguel sabe valorar o que esta serie representou e o que lle deu como actor. Sen embargo, non se estanca no pasado e vive coa ollada posta no que virá e os proxectos nos que se atopa inmerso. É sen lugar a dúbida unha das pezas chave do movemento de acción que xurdiu nos últimos anos no mundo do espectáculo do noso país.

¡Ola Miguel! Son Jacinta, a rapaza de xornalismo ¿lembraste?
¡Ah, si! Ola, ¿que tal?
Quería facerche a entrevista un día destes. ¿Podes?
Ummm…si.¿Qué che parece hoxe?
¿Hoxe? Pero,¿ a que hora?
Á hora do café, ás 4:30 ou 5. Despois teño unha reunión.
Tras un intento fallido facía unha semana, por fin quedara co actor Miguel de Lira. Xa eran case as dúas e media da tarde e atopábame en metade dunha xuntanza, aínda tiña que comer e non levaba comigo unha gravadora. Semellaba unha misión case que imposible o de que aquilo saise ben.
Os minutos pasaban, un detrás doutro, mentres eu seguía alí de pé, inmóbil agardando por el. Foi o home polo que máis esperei na miña vida, corenta e cinco eternos minutos. Non sei se o sabes pero teño fama de impuntual dixome despois. Unha fama moi ben gañada, pensei. Soaba a canción "Dime que me quieres" mentres eu colocaba os meus vinte mil bártulos e Miguel de Lira canturreaba a letra. Comezamos a falar dos seus proxectos.
Estudaba dereito en Compostela cando comezou a interesarse polo mundo da interpretación. Un día, cando pensaba marchar a Madrid... (ler máis)

¿Non te achinas?

2005-05-27T16:17:00.000+01:00

China. ¿Que sabemos de China ? Pois que é un país moi grande, polo tanto con moitos recursos, con moitos chineses, agresivo e colonialista cos países do seu entorno e que supón para moitos unha ameaza para o equilibrio mundial.

Si, en realidade China é un país moi extenso, con 9.571.000 km2, pero tamén é certo que é superado por Rusia e Canadá, os cales non suman xuntos nin douscentos millóns de personas. Os recursos que posúe China son moi limitados pois só un 10% da súa superficie é cultivable. Tamén é certo que hai moitos chineses, preto de 1.300 millóns. Pero en realidade, o que nós chamamos chinos só son os da etnia jan e cómpre saber que hai máis de 60 etnias en todo o país Pois o todo homoxeneo que nos entedemos como os habitantes de China, é unha visión simplista
dunha sociedade moito máis complexa.
¿Alguén dixo agresivo? China é un actor militar practicamente inexistente xa que aínda que conta cun exécito de arredor de 4.000.000 de soldados hai que ser consciente da súa amplitude como país e tamén dos mínimos orzamentos que se adican a gastos en política de defensa, dende logo inferiores a EEUU, Rusia e Xapón. E asemade ridículos para poder supor unha real forza contra o resto do mundo e xa non digamos para enfrontarse a Norteamérica, pois son mínimos para constituír a ameaza que os gobernos de Occidente queren facernos ver. Un inxente número de soldados si, pero con pouca formación e capacidade de manobra.
E para aqueles que pasan medo polo equilibrio mundial cómpre dicirlles que China nunca pretendeu ser unha potencia económica única senón que anda á procura dunha multipolaridade que lle de ao mundo esa harmonía da que os seus filósofos tanto falaban. (ler máis)

Un sinal propio de identidade

2005-05-27T16:10:00.000+01:00

A primeira actitude que provoca o graffiti é o rexeitamento da sociedade, a asociación graffiti- vandalismo-hip hop. Pero é algo máis que esa concepción. É unha nova arte que está emerxendo, unha nova expresión icónico-pictórica. ¿Por que rúa pasaches que non houbera un graffiti ou un tag? ¿Estamos ante novas tribus urbanas?

Pantalóns anchos e moi baixos, deportivos, camisetas amplas, gorras dadas a volta, cadeas e colares. Un estilo diferente de camiñar, de saudarse entre eles. Unha xerga particular. Aínda que non todos teñen este perfil, a maioría seguen este estilo. Os seus gustos musicais xiran arredor do hip-hop. O seu obxectivo é que "a xente que mire un graffiti diga: 'Mira que ben quedou esta parede que antes era unha merda'". Son os denominados 'graffiteiros', aínda que apuntan que "o termo correcto é 'escritores', pois somos xente con ganas de expresar o que nos sae de dentro en sitios nos que o vexan o maior número de persoas". Así é como o define Jose, un dos moitos graffiteiros que hai en Galicia. É unha parte máis da súa forma de vida.
Filadelfia, finais da década dos 60. Uns mozos comezan a escribir os seus nomes nos muros e nas paredes da veciñanza. Esta podería ser a contextualización máis axeitada á hora de referirnos aos graffitis. Os antecedentes están nas pintadas das covas de civilizacións antigas ou as que utilizaban os nazis na II Guerra Mundial en contra dos xudeus, pero (ler máis)

Blogs: a Internet feita na casa

2005-05-27T16:09:00.000+01:00

Considerado coma un paso definitivo para a democratización de Internet para algúns e unha simple moda para outros, as bitácoras virtuais, weblogs ou blogs deixaron os círculos dos expertos informáticos e os xornalistas experimentais para achegarse a todo aquel que dispoña dunha conexión á Rede. Nos últimos anos, as páxinas persoais que se popularizaran a mediados dos 90 ficaron definitivamente obsoletas para deixar espazo a estes diarios persoais electrónicos, de acceso e elaboración doados e cunhas posibilidades expresivas moi amplas.
"Hai unha demanda de información que non está satisfeita cos medios tradicionais", asegura María Yáñez, escritora e xornalista luguesa e propietaria do weblog Todo Nada, ao falarmos da posibilidade de que a blogosfera se convirta nunha rede de información alternativa. "Aos que están satisfeitos tanto lles dá", continúa, pero está segura de que os demais non pararán ata atopar unha publicación que se adapte ás súas preferencia. "E senón se atopa, faise", conclúe. Segundo Pucho, un blogueiro con apenas medio ano de bagaxe na materia "tanto os [blogs] máis creativos coma os meramente informativos ou de debate poden dotar á xente de ferramentas que ata agora estiveron reservadas aos grandes medios. É moi importante que se asenten coma un medio de información e tamén de comunicación". (ler máis)

O terceiro sexo

2005-05-27T16:04:00.000+01:00

¿Por que unha rapaza en cadeira de rodas non pode vir connosco ao baño? Esta é unha das cousas das que nunca nos decatamos, pero forma parte da discriminación diaria que sofren as persoas con problemas físicos. Para descubrir outros exemplos decidimos dar un paseo pola facultade en compañía de Carlos, un ex alumno de xornalismo que agora traballa en COGAMI (Confederación Galega de Minusválidos) e charlar con Toni, un compañeiro cego.
Todos sabemos que a facultade de Xornalismo gañou un premio de arquitectura, non obstante moitos dubidamos de que sexa realmente útil. Baños nos que non entramos, cadeiras perigosas para as nosas costas, mala acústica nas aulas... Pero o problema aumenta se temos algún tipo de discapacidade.
Entramos no edificio. Fronte ó que poidamos pensar, eses espazos tan amplos resultan un problema para unha persoa cega que utilice bastón, porque carece de referencias. Así no lo confirma o noso compañeiro cego Toni: "Cambia moito ter un can que utilizar bastón. Eu notei moito o cambio, antes como moito ía a clase, á cafetería era impensable".
Obrigados a sentar no mesmo sitio
Imos cara ás aulas. Esa rampa da que poderíamos presumir non é tan accesible como parece. "Para unha persoa en cadeira de rodas a súa inclinación resúltalle case imposible"-díxonos Carlos. E se a iso engadimos o esbaradizo que resulta o chan, a dificultade aumenta. ¡Pero non esaxeremos! Teñen a sorte de poder entrar na aula, iso si, sempre pola porta de (ler máis...)

Un infiltrado no concilio das sombras

2005-05-27T16:00:00.000+01:00

Os máis de cincocentos vampiros non puideron desatar a Apocalipse na cidade de Santiago, pero engadiron o toque anecdótico e extravagante á madrugada do sábado.

Ás once da noite, un grupo de cinco vampiros do clan Gangrel, chegaba á rúa Concepción Arenal, coa intención de acudir ó Concilio que Samael convocara na discoteca Capitol para atopar ó Elixido. Alí estaban os rechamantes Malkavian, os sobrios Ventrue e os Nosferatu, tan desfigurados e cheirentos.
Con certo atraso chegou o Príncipe dos vampiros, acompañado da súa moza e tocando o buguina do seu Mercedes. Os obxectivos das cámaras de televisión foron testemuñas da entrada dos máis de cincocentos vampiros á sala Capitol, onde facía unha calor verdadeiramente infernal. Samael demoraríase máis do preciso e algúns, para mitiga-la espera, gastaron unha xema de sangue para tomar uns grolos de granadina. Cando finalmente se deixou ver organizador do Concilio todos estaban dispostos para desvelar o segredo dos símbolos dos diversos clans.(ler máis)

Being mod in Compostela...it´s a way of life!

2005-05-26T17:21:00.000+01:00

¿Nunca te preguntaches quen é ese rapaz que chega tambaleándose nunha vespa, unha desas coma a que tiña teu pai? Flequillo ladeado, que apenas deixa adiviñar un ollo. Parca en verán e inverno. Unha diana na solapa, na camiseta, na carpeta, debuxada nunha chapa... unha diana no corazón. Diagnóstico confirmado: o que tes diante... seica é un mod.

"No es que me emocione otro amanecer"...outro amencer ¿onde? se cadra en calquera porto do sur de Inglaterra, por excelencia en Brighton. Foi aqui onde naceu este movemento, alá polos sesenta. Mozos de clase media que destacaban pola súa elegancia e gustos musicais: Soul, Rythm and blues, Modern Jazz... E todo o que por aquel entón soaba nos clubes londinenses.
Individualistas, elegantes, con ganas de destacar e de pasalo ben bailando toda a noite sen parar. ¿Como o conseguían? Grazas a anfetaminas como os "purple hearts". Para destacar, enchían de retrovisores, cantos máis mellor, as suas vespas e lambrettas.
¿E en Compostela? Tamén temos unha reserva de auténticos sesenteros. A Reixa, Bolengo Pop, (ler máis)

Na cociña con...

2005-05-26T17:00:00.000+01:00

LOIS CELEIRO

Lois Celeiro é o actual director de comunicación da USC e profesor de documentación na Facultade de Ciencias de Comunicación. Ademais é un experto na cociña, "pero mellor comendo que cociñando"

Que pode dar de si un café con Lois Celeiro, rodeado de alumnos, diante dunha gravadora e con polbo, ovos e cañas...
-A ver, ¿que queredes de min? Sentádevos aí. Quedaramos ás seis, ¿non? Non chego pronto. A ver, ¿que queredes tomar?
-¿Invitas tú, profe?
-Nós nada, grazas.
-Seguro, ¿non queredes tomar nada?
-Eu unha caña, se insiste...
-Para min un zume de laranxa....
-Veña, Suso, tráelles aí o que pidan.
Se a dieta mediterránea se baseara en ovos fritidos con patacas Lois Celeiro sería o exemplo perfecto do home "Danone". Ovos fritidos para comer, ovos fritidos para ir de tapas por Santiago e ovos fritidos para queimar unha cociña. Ninguén pensara nunca que se lle puidera sacar tanto partido a unha comida tan, ¿sinxela? Pero xa sabemos que a primeira vez non se esquece e a de Celeiro marcou a súa existencia. Sabemos que foi na súa casa, entre ovos, tixolas e patacas e debeu de saír ben porque dende entón ten o vicio metido no corpo.(ler máis)

Faneca literaria

2005-05-26T15:00:00.000+01:00

Inauguramos esta sección literaria coa colaboración de Xosé Antón Neira Cruz, escritor, xornalista, filólogo e profesor da Facultade de Ciencias da Comunicación. Este espazo pretende ser unha fiestra aberta ás túas creacións: relatos, poesía... Se queres colaborar coa Faneca Literaria, podes facelo enviando un correo co teu traballo a fanekabrava@gmail.com
Fanecamente teu, Xosé A. Neira Cruz

Pemán, ese home do tempo

2005-05-26T13:04:00.000+01:00

O curruncho de Bea

O único, o fantástico, o home máis desexado da atmosfera, o inconfundible Santiago Pemán, máis coñecido por todos como o noso home do tempo. Ondas de catro a seis en Fisterra e maruxía nas Rías Baixas. Mañá penso que choverá en Santiago, no resto fará sol. En abril augas mil. El é ese home que nos ensinou que detrás do anticiclón das Azores había algo máis, que nos ensinou que a estas alturas da vida se pode vivir dos refráns. ¿A quen non lle gustaría ter unha conversa coa voz da experiencia? Envexado polos homes e amado polas mulleres, Pemán é un mito erótico galego, polo menos para nós, que non dubidou en someterse a un interrogatorio fanequeiro.(ler máis)

O diario da faneca

2005-05-26T13:00:00.000+01:00

HABEMUS FANECAM!!!!
¿Escaseza de salitre nas escamas? ¿Gases subacuáticos debido a plancton en mal estado? ¿Dores reumáticos nas aletas dorsais? Ou... ¿simplemente mareos patolóxicos producidos polas correntes oceánicas? Se é así, fauna asilvestrada das dorsais mariñas, non vos preocupar, porque xa está aquí a faneca brava do marrrrr!!!!! contra as fanequeiras e en asociación con caramuxos sen fronteiras. Excitante, emocionante, ¡sinxelamente hiperventilante!, rima e xoga feliz.
Oremos pois meus compatriotas, ollomois, percebes e troitas, pois aquí está a esquizofrénica das mareas, a tolemia submariña das bateas, coas súas receitas psicotrópicas, para combater (ler máis)